Het lijkt soms wel alsof iedereen boos is. Niet alleen de boeren, ook de huisartsen, de antivaccers, de flexwerkers, de magistraten, de buschauffeurs. Zoals onrust greep kan krijgen op een kudde dieren die voorvoelen dat het weer gaat omslaan. Ze willen schuilen, maar er is geen schuilplek. Ze kijken vragend naar de leider, maar de leider kijkt de andere kant op. Er is niet één aanwijsbare oorzaak voor de boosheid, het is een veelheid van verwarring, onrust, rancune, opgekropte woede, angst en onbehagen. Omdat er niet een eenduidige oorzaak is, worden er scapegoats gezocht. Het is de schuld van de moslims, de schuld van de social media, de schuld van de marktwerking. Over de bad guys kan men het nog wel eens worden. Maar, wie zijn de good guys? Wie helpt ons uit de crises? Bidden helpt niet meer.
In de Nederlandse politiek zijn er momenteel drie smaken. Rechts wil de onrust mobiliseren en gebruiken door het verleden te verheerlijken, de grenzen te sluiten, de elite te beschimpen, uit Europa te stappen, de kentering in het klimaat te ontkennen. Midden wil de boel angstvallig bij elkaar houden door urgente keuzes vooruit te schuiven, excuus te maken, te pappen en nathouden, iedereen te vriend te houden. Links heeft geen verhaal, ontbeert moreel leiderschap, durft niet te erkennen dat de naoorlogse periode van groei voorbij is en schuift bij voorkeur alles in de schoenen van Rutte of ‘het’ systeem.
De politiek filosoof Sandel noemt de groeiende rancune in westerse samenlevingen een acuut gevaar. Hij wijst het falen van de progressieve politiek aan als mede oorzaak voor het succes van het rechtse populisme. Prioriteit voor Michael Sandel is het herstel van de ‘waardigheid’ van alle arbeid.
In de Nederlandse politiek zijn er momenteel drie smaken. Rechts wil de onrust mobiliseren en gebruiken door het verleden te verheerlijken, de grenzen te sluiten, de elite te beschimpen, uit Europa te stappen, de kentering in het klimaat te ontkennen. Midden wil de boel angstvallig bij elkaar houden door urgente keuzes vooruit te schuiven, excuus te maken, te pappen en nathouden, iedereen te vriend te houden. Links heeft geen verhaal, ontbeert moreel leiderschap, durft niet te erkennen dat de naoorlogse periode van groei voorbij is en schuift bij voorkeur alles in de schoenen van Rutte of ‘het’ systeem.
De politiek filosoof Sandel noemt de groeiende rancune in westerse samenlevingen een acuut gevaar. Hij wijst het falen van de progressieve politiek aan als mede oorzaak voor het succes van het rechtse populisme. Prioriteit voor Michael Sandel is het herstel van de ‘waardigheid’ van alle arbeid.