In het rijtje Lof der dwaasheid (Erasmus), Lof der twijfel (Guus Kuijer), Lof der ondeugendheid (Diogenes) hoort ook de Lof der inconsequentie van Hans Magnus Enzensberger, een optimistisch pessimist. Net als Erasmus hanteert Enzensberger geen gesloten denkraam. Hij ontsnapt. Net als Montaigne schrijft hij essays. Omdat Montaigne de waarheid niet in pacht heeft, belooft hij de lezer enkel waarachtigheid, tot welke inconsequenties dat ook mag leiden. Wat deze vijf denkers verbindt, is hun dwarsheid. Je niet zomaar laten meedrijven, maar soms dwars op de golven gaan liggen. Hetzelfde anders leren zien.