Thomas More, beste vriend van Erasmus, schreef zijn Utopia in 1516. Na More zijn er door kunstenaars nog vele utopia’s geconstrueerd. Een bekende utopia is die van Constant met zijn New Babylon, een visioen voor de spelende mens, ontworpen in de jaren zestig van de vorige eeuw. Ellen Gallagher ontwerpt haar nieuwe wereld op de zeebodem, een onderwaterwereld, Watery Ecstatic, geinspireerd op de mythe Drexciya. De mythe verhaalt over zwangere slavinnen die tijdens het slaventransport van Afrika naar Amerika in de oceaan gekieperd werden. De foetussen overleefden in de baarmoeder en ontwikkelden kieuwen om onder water te ademen. Deze kinderen bouwen een nieuw bestaan op, ze gaan niet terug naar vroeger en ook niet heen naar de oorspronkelijke bestemming van het schip. Zoals Gallagher zegt:”Ze vinden een nieuw thuis in de zee, een plek zonder nationale grenzen, een vrije ruimte.”