ik krijg nog kippenvel wanneer ik de tekst nalees die Vaclav Havel wilde uitspreken bij de uitreiking van de Erasmusprijs in 1986. De Berlijnse muur was nog niet neergehaald. In oost Europa gistte het. Dertig jaar geleden! Havel kon niet komen naar de uitreiking van de Erasmusprijs in Amsterdam. Havel droeg de prijs op aan „all those who go on trying to say out loud what they think and feel, who take the side of their fellow-men against all the various dehumanizing pressures, trying to achieve a better world, a world without war, without the rule of lies, without brute force,without humiliation,and without environmental destruction of the tiny part of the universe which we inhabit.”

Havel stelt dat alle burgers van Europa serieus dwaas kunnen doen, in navolging van die grote Europeaan Erasmus. We kunnen gewoon in onze eigen omgeving beginnen, ons uitspreken, proberen een ideaal dichter bij te brengen. Doe eens gek. Heb de moed om een zot te zijn. „ Let us try and be foolish and, in all seriousness, demand to change the seemingly unchangeable.” Havel noemt zichzelf ook een dwaas.” Are you not here today honouring a fool?” Een dwaas hoopt tegen beter weten in. „It is hope, above all, that gives us strength to live and to continually try new things, even in conditions that seem as hopeless as ours do, here and now. In the face of this absurdity, life is too precious a thing to permit its devaluation by living pointlessly, emptily, without meaning, without love, and, finally, without hope.”

Gerard de Kleijn, 1 april 2017